شخصى در مدینه مدرسه‏اى تأسیس کرد و به آموزش کودکان مشغول بود.

 روزى یکى از فرزندان امام حسین(ع) به مدرسه وى رفت

 و آیه شریفه «الحمدلله رب العالمین» را آموخت.

 وقتى به منزل برگشت، آیه را تلاوت کرد و معلوم شد آن را در مدرسه‏اى از معلم آموخته است.
امام حسین(ع) هدایاى زیادى براى معلم فرستاد به طورى که موجب شگفتى عده‏اى از یاران آن حضرت گردید.


آنها نزد امام آمدند و عرض کردند:

آن همه پاداش به معلم رواست که شما در برابر آموزش یک آیه، این همه هدیه براى معلم فرستاده‏اى؟!


حضرت فرمود: آنچه که دادم چگونه برابرى مى‏کند با ارزش آنچه که او به پسرم آموخته است.
ایشان با این کار ارزش والاى معلم را به تمامى یاران و پیروان خود گوشزد نمود.