؛ «اعتماد و حسن ظن به خدا قلعه محکمی است‌که جز بنده مومن کسی در آن پناه نمی‌گیرد.» 

و در مقابل سوء ظن به حق‌تعالی، حسن ظن به خداوند در روایات ائمه دین علیهم السلام مورد ستایش و سفارش قرار گرفته است:

رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم می‌فرمایند:

«لا یَمُوتَنَّ أَحَدُکُمْ إِلَّا وَ هُوَ یُحْسِنُ‏ الظَّنَ‏ بِاللَّهِ‏ فَإِنَّ حُسْنَ الظَّنِّ بِاللَّهِ ثَمَنُ الْجَنَّة»،[6]

؛ «با گمان نیکو به خدا از دنیا بروید؛ زیرا گمان نیکو به خدا بهای بهشت است».

حسن ظن داشتن به حق‌تعالی، ریشه در معرفت و ایمان انسان دارد.

اگر خدای تبارک و تعالی روزی را عهده دار شده است، پس نگرانی‎‌ات برای چیست؟

...و اگر همه چیزها بر اساس قضا و قدر الهی است، پس اندوهت برای چیست؟

امیرالمومنین علی علیه السلام می‌فرمایند:

«الثِّقَةُ بِاللَّهِ وَ حُسْنُ الظَّنِّ بِهِ حِصْنٌ لَا یَتَحَصَّنُ‏ بِهِ‏ إِلَّا کُلُّ مُۆْمِن‏»،[7]

؛ «اعتماد و حسن ظن به خدا قلعه محکمی است‌که جز بنده مومن کسی در آن پناه نمی‌گیرد.» 

از این‌که حضرت، بهره‌ مندی از حسن ظن را به مومن منحصر کرده، استفاده می‌شود که ایمان در تحقق حسن ظن نقش اساسی دارد.

حسن ظن به خدا فضیلتی است‌که تلاش انسان برای کسب آن بدون توفیق الهی ثمر نمی‌دهد، به‌همین دلیل پیشوایان معصوم علیه السلام این فضیلت را از آن ذات پاک، مسئلت می‌کردند. 

یکی از اصحاب امام کاظم علیه السلام روایت کرده است: در کوه مروه یا صفا پشت سر امام کاظم علیه السلام ایستاده بودم، آن حضرت پیوسته این دو جمله را تکرار می‌کرد: «اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُکَ حُسْنَ‏ الظَّنِ‏ بِکَ‏ فِی کُلِّ حَالٍ وَ صِدْقَ النِّیَّةِ فِی التَّوَکُّلِ عَلَیْکَ»

،؛ «خدایا از تو می‌خواهم در هر حال گمانم به تو نیکو باشد و صادقانه بر تو توکل کنم.»

بنابراین، حسن ظن داشتن به حق‌تعالی، از ضرورت‌های زندگی مادی و معنوی انسان است و خداوند متعال به بندگان خود وعده‌هایی از جمله تامین روزی آن‌ها را داده است. بنابراین کسانی‌که به بهانه نگرانی در تامین روزی، ازدواج نمی‌کنند و یا به فرزند کم اکتفا می‌نمایند، بدانند که دچار سوء ظن به حق‌تعالی شده‌اند.

پی‌نوشت:

[6].استبصار، ج2 ،ص 238
[7].کافی،ج4،ص 433

منبع : سایت رهروان ولایت