کجا رفتند آن هایى که «یُذَکِّرُکُمُ اللّه  رُؤْیَتُهُ.»؛ (دیدارشان شما را به یاد خدا مى آورد.) بودند؟ مى گویند: ماهى تا در آب است قدردان نیست.

 امام زمان ـ عجّل اللّه تعالى فرجه الشّریف ـ واسطه ى بین خالق و مخلوق است، رَشَحاتى به این و مقدارى به آن و قطراتى به دیگران مى دهد. اگر هزار نفر هم از او استفاضه کنند و یا بیشتر، دست خالى بر نمى گردند.

اگر ما خیلى همّت داشته باشیم، فقط مى توانیم به مردم بگوییم:

 راه این است و چاه این؛ و راه کمال و زوال، و صعود و سقوط این است، مبادا گم شوید. کیست که برود قرآن را بیاورد و به مخالفان بگوید: میان ما و شما قرآن حاکم باشد؛ زیرا آن ها دستش را قطع مى کنند، چنان که امیرمؤمنان ـ علیه السّلام ـ قرآن را آورد و نپذیرفتند. آن آقا مى گفت: خضر نبى ـ علیه السّلام ـ در خواب یا بیدارى، به من گفت: صدایت خوب است، قرآن بخوان، گفتم: حفظ ندارم، گفت گوش ات را نزدیک من بیاور، چیزهایى در گوشم خواند که نفهمیدم چیست، ولى بعد از آن دیدم حافظ کلّ قرآن شده ام! آرى، این گونه چیزها را هم مى دادند.