امام صادق (ع) در باب خودپسندى فرمود:

شگفتا! شگفتا! از کسى که به عمل خویش مغرور گشته (در نتیجه به ورطه خودبینى درافتد) در حالى که نمى داند انجام کارش چیست . 

پس ، کسى که خویش و عمل خویش را بزرگ بیند، از راه راست منحرف گشته و مرتبه اى را که سزاوار آن نیست ، مدّعى شده است .وهر کس خود را چنین پندارد و این ادّعا را داشته باشد دروغ گو است ، اگر چه ادّعایش را مخفى کند و روزگار درازى بر وى بگذرد؛ 

چرا که اوّلین بلایى که بر سر خود پسند مى آید، این است که آنچه که مایه خودپسندى او شده ، چون : مال ، دانش ، زیبایى ، مقام و... از او ستانده شود تا بداند که عاجز و حقیر است و بپذیرد که آنچه را داشته از خداى توانا بوده است تا براى وى ، حجتى محکم تر باشد، چنان که باابلیس چنین شد.

خودپسندى گیاهى است که دانه اش تکبّر، زمینش نفاق ، آبش سرپیچى از فرمان خدا، شاخه هایش جهل ، برگش گمراهى و میوه اش لعنت خداست که نتیجه آن جاودانگى در دوزخ است .

پس هر کس خودپسندى را اختیار کند، دانه کفر کاشته و به زراعت نفاق مشغول گشته و لاجرم این کشته روزى بر دهد که همانا زیان دو جهان است .