نُنزَِّلُ مِنَ الْقُرْءَانِ مَا هُوَ شِفَاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِینَ  وَ لَا یَزِیدُ الظَّلِمِینَ إِلَّا خَسَاعنی

 و از قرآن آنچه شفا و رحمت است بر مومنان نازل می­کنیم و ستمگران را جز خسران (و زیان)

 

 

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ
به نام خداوند بخشنده مهربان


اللهُ لاَ إِلَـهَ إلاَّ هُوَ الْحَیُّ الْقَیُّومُ لاَ تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلاَ نَوْمٌ لَّهُ مَا فِی
هیچ معبودى جز خداوندِ یگانه زنده و پاینده نیست،
 (خداوندى که قائم به ذات خویش است،
 و موجودات دیگر، قائم به او). هیچ گاه خواب سبک و سنگینى او را فرا نمى گیرد;
 (و
السَّموتِ وَ مَا فِی الاَْرْضِ مَن ذَا الَّذِی یَشْفَعُ عِندَهُ إِلاَّ بِإِذْنِهِ یَعْلَمُ
 مَا بَیْنَ
لحظه اى از تدبیر جهان هستى، غافل نمى ماند;)
 آنچه در آسمانها و آنچه در زمین است،
 از آن اوست. کیست که در نزد او، جز به فرمانش شفاعت
کند؟!
 آینده و گذشته بندگان را
أَیْدِیهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَ لاَ یُحِیطُونَ بِشَىْء مِّنْ عِلْمِهِ إِلاَّ بِمَا شَآءَ وَسِعَ
مى داند;
 و کسى از علم او آگاه نمى گردد;
جز به مقدارى که او بخواهد.
 (اوست که به همه چیز آگاه است;
 و علم و دانش محدود دیگران، پرتوى از علمِ بى پایان و نامحدود اوست).
کُرْسِیُّهُ السَّموتِ وَالاَْرْضَ وَلاَیَـُودُهُ حِفْظُهُمَا وَهُوَ الْعَلِیُّ الْعَظِیمُ (255) لاَ
تخت (حکومت) او، آسمانها و زمین را دربرگرفته;
و نگاهدارى آن دو ]= آسمان و زمین[،
 او را خسته نمى کند.
 و اوست بلند مرتبه و با عظمت. (255)
إِکْرَاهَ فِی الدِّینِ قَد تَّبَیَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَىِّ فَمَن یَکْفُرْ بِالطَّـغُوتِ وَ یُؤْمِن
اکراهى در قبول دین، نیست.
 (زیرا) راه درست از راه انحرافى، روشن شده است.
 بنابراین، کسى که به طاغوت ]= بت و شیطان، و هر موجود طغیانگر [کافر شود و به خدا ایمان آورد،
بِاللهِ فَقَدِ اسْتَمْسَکَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَى لاَانفِصَامَ لَهَا وَاللهُ سَمِیعٌ عَلِیمٌ (256) اللهُ
به محکم ترین دستگیره چنگ زده است، که گسستن براى آن نیست.
 و خداوند، شنوا و داناست. (256) خداوند،
وَلِیُّ الَّذِینَ ءَامَنُواْ یُخْرِجُهُم مِّنَ الظُّلُمتِ إِلَى النُّورِ وَالَّذِینَ کَفَرُواْ
ولىّ و سرپرست کسانى است که ایمان آورده اند;
 آنها را از ظلمتها خارج ساخته، به سوى نور مى برد. ولى کسانى که کافر
أَوْلِیَآؤُهُمُ الطَّـغُوتُ یُخْرِجُونَهُم مِّنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُمتِ أُوْلَـئِکَ أَصْحبُ
شدند، اولیاى آنها طاغوتها هستند;
 که آنها را از نور خارج ساخته، به سوى ظلمتها مى برند; آنها اهل
النَّارِ هُمْ فِیهَا خَـالِدُونَ (257)
دوزخند و جاودانه در آن خواهند بود. (257)
نکته:

همان گونه که در آغاز این سوره ها گفتیم شواهد و قرائن فراوانى در دست است
 که نشان مى دهد
 این آثار، برکات و پاداش ها از آن کسى است
 که در محتواى این آیات بیندیشد و آن را در زندگى خود پیاده کند.

 http://www.makaremshirazi.org/

نقل از پایگاه اطلاع رسانی آیت الله العظمی مکارم شیرازی

 

1. درّ المنثور، ذیل آیة الکرسى، جلد 1، صفحه 322.
2. مستدرک الوسائل، جلد 4، صفحه 336، حدیث 27.
3. بحارالانوار، جلد 89، صفحه 266، حدیث 11 (با تلخیص).

«آیة الکرسى» یکى از مهمترین آیات قرآن
در اهمّیّت و فضیلت این آیه همین بس که از پیامبر گرامى
اسلام(صلى الله علیه وآله) نقل شده است
که از یکى از یاران خود سؤال کرد
«کدام آیه برترین آیه کتاب الله است؟»
 عرض کرد:
 اَللهُ لا إلهَ إلاّ هُوَ الْحَىُّ الْقَیُّومُ...
پیامبر(صلى الله علیه وآله) دست بر سینه او زد و فرمود:
«دانش بر تو گوارا باد...».(1)

در حدیث دیگرى از حضرت على(علیه السلام)
 از پیامبر(صلى الله علیه وآله) مى خوانیم که فرمود:
 «برگزیده قرآن، سوره بقره و برگزیده بقره،
 آیة الکرسى است،
 در آن، پنجاه کلمه و در هر کلمه برکتى است».